28. Powrót

- Wyrazy współczucia.
- Dziękuję. 
- Wiesz, że zamknął mnie na piętnaście lat?
- Tak. Tym bardziej dziwi mnie pana obecność na jego pogrzebie.
- Bardzo szanowałem twojego ojca. I pewnie wiesz, że kiedyś byliśmy przyjaciółmi.
- Jako dzieci.
- Tak, ale on został prokuratorem, zresztą świetnym i przyjaźń się skończyła.
- Skończyła się dużo wcześniej, o ile mi wiadomo - Peter Wilson nie krył niechęci do rozmówcy.
- Masz na myśli moje wybryki z młodości? - Tom Horan uśmiechnął się szelmowsko.
- Usiłowanie zabójstwa nazywa pan wybrykiem?
- Byłem młody i głupi, więc dałem się złapać - mężczyzna oparł się o najbliższy nagrobek. - Już nie mam tyle sił - sapał. - Niedługo sam dostanę taki kamienny blacik z nazwiskiem w poprzek.
- Pożegnam się. Muszę dołączyć do matki.
- Wróciłem, ale na emeryturę.
- Dlaczego pan mi to mówi?
- Jesteś tu policjantem. Pomyślałem, że może cię to zainteresować.

XXX

- Peter, z kim rozmawiałeś?
- Nie znasz, mamo.
- Peter.
- Z nikim ważnym.
- Peter - pani Wilson wymówiła imię syna karcącym tonem.
- Z Tomem Horanem.
- Tak myślałam. Nie zmienił się. Ta sama zacięta mina, co kiedyś.
- Przypomniał, że przyjaźnił się z ojcem.
- Tak. Wszyscy chodziliśmy do tej samej klasy. Nie przyszłoby mi do głowy, że się zjawi.

XXX

- Posterunek policji w Lichtown. Nadinspektor Peter Wilson, słucham.
- To ja, White. Dzwonię z domu. Ciiichooo! Holly, weź je stąd! Ciiiiszaaa! - krzyknął na całe gardło posterunkowy White. - Przepraszam, Sir. Dzieci mnie obsiadły. Co to ja … więc … zadzwoniła do mnie Jane Brinkley. To moja sąsiadka. Jej pies znalazł zwłoki w lesie. Przed zjazdem na Mallet.
- White, dzwonię do Pleading po ekipę i zaraz podjadę po was do domu.
- Ale ja mam dzisiaj wolne, Sir.
- Zrobicie nadgodziny. Jesteście mi potrzebni.
- Tak jest, Sir.

XXX

- Wyszedłem przed dom, żeby pan nie czekał, Sir - wsiadając do radiowozu, posterunkowy White dopiął mundur i poprawił czapkę.
- Te zwłoki, to ktoś, kogo znamy? - spytał nadinspektor Peter Wilson, włączając się z powrotem do ruchu.
- Sądząc po ubraniu to mężczyzna, ale ma zmasakrowaną twarz i nie można rozpoznać. To znaczy, tak powiedziała Jane.
- Nie histeryzuje?
- Jane Brinkley? A skąd. Ona pracowała w rzeźni w Mallet. Pewnie nie takie rzeczy widziała.
- White, jesteście w kapciach.
- O, cholercia!

XXX

- Kilka dni temu widziałem kogoś w takim płaszczu - powiedział nadinspektor Peter Wilson, przyglądając się zwłokom. - Podobna kratka.
- Ale chyba nie był taki ubłocony i cały w liściach, co, Sir? - posterunkowy White też pochylał się nad ciałem.
- Oczywiście, że nie - okazał zniecierpliwienie nadinspektor. - To może być Tom Horan.
- Ten Tom Horan?
- Tak.
- Ale mu ktoś buzię przefasonował. Dlaczego nie ukryli ciała, Sir? Tak przy samej ścieżce … Nie mieli czasu? A może to wiadomość dla ludzi Horana, żeby stąd spadali.
- To się okaże.
- A ja myślałem, że Lichtown to taka cicha mieścina.
- Wątpię, czy kiedykolwiek była.

XXX

Posterunkowy White przeczytał najnowszy e-mail i krzyknął z dyżurki do nadinspektora Wilsona.
- Sir, miał pan rację! Mamy potwierdzenie od patologa! Te zwłoki w lesie to Tom Horan! Pewnie szybko poszło, jak to z notowanym.
- Co jest jeszcze w raporcie? - nadinspektor wszedł do dyżurki i oparł się o drugie biurko.
- Zastrzelony. Buźka przerobiona już po śmierci.
- Kiedy sierżant Black wraca? - spytał nadinspektor, spoglądając na kalendarz na ścianie.
- Jakoś w środę - posterunkowy White zajrzał do swojego wymiętego notesu. - Ale dopiero w przyszłą, Sir. Chyba go pan nie będzie z urlopu ściągał? Dużo pieniędzy wydał. Przecież damy radę we dwóch.
- Taaa … - powiedział nadinspektor bez przekonania. - White, mamy jakiś punkt zaczepienia?
- Chodzi panu o podejrzanych?
- Tak, długie lata nie było mnie w Lichtown. Nie jestem pewny, czy wiem o wszystkich podejrzanych interesach. Komu Tom Horan mógł wejść w paradę?
- A w czym się specjalizował?
- Szerokie spektrum.
- Że, co?
- We wszystkim. Ktoś w Lichtown specjalizuje się we wszystkim?
- Jest sklep wielobranżowy „U Lloyda”. Ostatnio pół kilo gwoździ kupiłem i … - posterunkowy spojrzał na przełożonego - … spłuczkę. Pan pewnie nie o to pyta, Sir.
- Myślałem raczej o narkotykach, broni, handlu ludźmi …
- To w takim razie nie u Lloyda. … Chyba.
- White, a był tu kiedyś jeden taki …, jakże mu …, Frank Brigg … - nadinspektor zamyślił się. - Nie, … Frank Bridge. Tak, na pewno Frank Bridge. Jak byłem chłopaczkiem, prowadził w Lichtown lewe interesy. Coś wam się kojarzy?
- Jak najbardziej. Frank Bridge. Wyprowadził się za miasto i ma legalną firmę. Chodzi w garniturze i takie same eleganty do niego przyjeżdżają. Ma na swojej posesji hurtownię.
- Z czym?
- Ze wszystkim.

XXX

- Ja do Franka Bridge’a - powiedział nadinspektor Peter Wilson.
- Ja, czyli kto?
- Policja.
- Jakaś legitymacja.
Nadinspektor machnął dokumentem przed nosem osiłka.
- Tędy.
Zastawione drogimi meblami wnętrze biura nie pasowało do odrapanych ścian pomieszczeń magazynowych, przez które nadinspektor przechodził chwilę wcześniej.
- Dzień dobry, nadinspektorze. Nazywam się Frank Bridge - mężczyzna wstał zza biurka i podszedł do nadinspektora z dłonią wyciągniętą na powitanie. - Co pana do mnie sprowadza?
- Znał pan Toma Horana?
- Pierwsze słyszę.
- Powtórzę pytanie. Znał pan Toma Horana?
- Horan z „r” w środku?
Nadinspektor przeszywał rozmówcę wzrokiem.
- A jak Horan, to co innego. W pierwszej chwili nie dosłyszałem. Wiem, że wrócił. Po latach.
- Miało to dla pana znaczenie?
- Tacy jak on to mogą gazety na rogu sprzedawać, a nie biznesy prowadzić. 

XXX

- Sir, a może to jakieś rozliczenia z byłą kochanką? - posterunkowy White zasugerował najczęstszy, swoim zdaniem, motyw zabójstwa.
- Kobieta by go tak nie urządziła - odparł zamyślony nadinspektor Wilson.
- Ale nie, że kobieta osobiście, tylko, że komuś mogła zlecić?
- Pomyślimy.
- Sir, ale z drugiej strony, jak nie wiadomo, o co chodzi, to chodzi o pieniądze, co nie?
- Jaki macie pomysł, White?
- Tak właściwie to już koniec.
- Posterunkowy, idźcie na miasto popytać ludzi.

XXX

- No to, więc tak. Zaszedłem do pubu, tu zaraz „Pod Koroną” - posterunkowemu się odbiło. - I Kuternoga powiedział, ….
- Jaki kuternoga?
- No Michael Jones, właściciel, ale wszyscy mówią na niego Kuternoga, od kiedy ....
- Dobrze, dobrze. Co powiedział?
- Że, Tom Horan przychodził codziennie, siedział zawsze sam, zjadł, wypił coś, wszystko sam. A raz kiedyś powiedział do Kuternogi, że jest stary, samotny i lubi posiedzieć między ludźmi.
- Nikt go nie ochraniał, mniej lub bardziej dyskretnie?
- Nie tak spytałem, wiadomo, ale w sumie o to samo, Sir, i Kuternoga powiedział, że na pewno nie, i że zna się na tym, bo był w wojsku.
- To wszystko?
- Oj, dobrze, że pan przypomniał, Sir - posterunkowemu znowu się odbiło. - Jak wracałem, to spotkałem pastora ze Świętego Andrzeja. Pomyślałem, że jego też mogę spytać o Horana i pastor powiedział, że Horan często przychodził do kościoła, ale nie na mszę, i siedział zawsze sam, na ławce z tyłu. Jak go raz pastor zagadał, to mu Horan odpowiedział, że wrócił na stare śmieci na starość, i nie ma ochoty niczym się zajmować, że ma dość forsy, że nie ma już żadnych swoich ludzi, że nikt już nie żyje, i poznał go tylko stary Busson, co to był lotnikiem w czasie wojny, i panna Spinster zasuszona jak mumia.
- Piwko smakowało, White?
- Taaak, a nereczki jakie pyszne. Oj!

XXX

- Ludzie mówią, że Tom Horan zapisał coś pannie Spinster - powiedziała mimochodem pani Wilson.
- Mamo, nie mogę o tym rozmawiać - odpowiedział stanowczym tonem Peter Wilson.
- Panna Spinster ma nowy kapelusz i płaszcz. Wyglądają na drogie.
- Mamo, nie mogę o tym rozmawiać - Peter Wilson nie krył zniecierpliwienia.
- Miała też uszminkowane usta, a Tom Horan się w niej kiedyś kochał. Za młodu była całkiem ładna.
- Już dobrze! Prawie wszystko, a to naprawdę duży majątek, zapisał niedługo przed śmiercią, na różne fundacje, organizacje i temu podobne. Wygląda, że starannie przemyślał ich wybór, a jedyną prywatną osobą wskazaną w testamencie jest panna Spinster. Ale dla niej to jakiś drobiazg. Raptem parę tysięcy.

XXX

- Ten starzec? - Marvin Adams zaśmiał się sztucznie. - Nadinspektorze, pan raczy żartować. Tom Horan nikomu nie mógł w niczym zagrozić. Może kiedyś, ale teraz wszystko jest podzielone między dużych graczy. 
- Tak otwarcie pan o tym mówi? Nie boi się pan? Jestem policjantem - nadinspektor Peter Wilson siedział w niezwykle wygodnym fotelu w biurze Marvina Adamsa.
- Nadinspektorze, co pan, dziecko pan jest? Ja mam więcej prawników niż ten cały pański Yard. Na niczym mnie nie złapiecie. Wszystko w białych rękawiczkach i garniturach szytych na miarę. Na ogromną skalę. Tak się teraz działa i jakiś Tom Horan już by się w tym nie odnalazł.
- Ktoś go jednak zabił.
- Wiem, że już pan rozmawiał z Frankiem Bridge’em. Pracuje dla mnie. Za małą ma głowę na poważne sprawy, ale bywa użyteczny.
- Morderstwa?
- Chce mnie pan sprowokować. Ale, jak już tak sobie przyjemnie rozmawiamy - Marvin Adams przywołał gestem stojącego nieopodal mężczyznę i wskazał mu puste kieliszki. - To powiem panu nadinspektorze, że ja i mnie podobni, nazwijmy to biznesmeni, to zły trop. Szukałbym raczej wśród starych znajomych Horana, jego byłych wspólników. Nie na moim podwórku.

XXX

- Dzień dobry, Sir - powiedział opalony sierżant Black z szerokim uśmiechem. - Coś się działo, jak mnie nie było?
- Jest jedna rozgrzebana sprawa. Boję się, żeby się nam góra nie wtrąciła, jak nam się nie uda jej rozwiązać przez najbliższy dzień czy dwa.
- O co chodzi? Morderstwo?
- Tom Horan.
- Fiuuuu! Ja to bym w pierwszej kolejności sprawdził jego rodzinę.
- On nie miał rodziny.
- Każdy ma. Marvin Adams.
- Jak to Marvin Adams?
- To pasierb Toma Horana.
- Prosiłem White’a i ... - zacisnął zęby nadinspektor.
- I dopiero ja musiałem wrócić z urlopu, żeby panu powiedzieć coś, o czym wie całe Lichtown.
- Sierżancie zróbcie sobie dużo mocnej kawy i siadajcie do komputera. Tom Horan zapisał wszystko na różne fundacje i takie tam. Trzeba trochę poskrobać, ale myślę, że się na końcu dowiemy, że na  tym wszystkim łapy trzyma Marvin Adams.

XXX

- Dzień dobry.
- Jak miło cię widzieć, Penelope. Wejdź, proszę - ucieszyła się na widok gościa pani Wilson.
- Przyszłam spytać, czy nie potrzebuje pani czegoś.
- Dziękuję, wszystko mam. Oprócz … Willa - pani Wilson z trudem powstrzymała łzy na wspomnienie niedawno zmarłego męża.
- Mogę dotrzymać pani towarzystwa?
- Będzie mi miło. Właśnie zaparzyłam herbatę. Wiesz, bardzo się cieszę, że się spotykacie z Peterem. Pamiętaj Penelope, w życiu najważniejsza jest miłość.
- Nie wiem tylko … nie jestem pewna …, co Peter …
- Zawsze ciepło się o tobie wyraża. A co ty …?  Czy ty go kochasz?
Penelope zastanawiała się przez chwilę nad odpowiedzią.
- Poznaliśmy się w niesprzyjających warunkach. Dla niego to była praca, a ja prosiłam go o pomoc w trudnej sytuacji. ... Peter jest profesjonalistą … mam do niego ogromny szacunek. Od tego się zaczęło. To też ma znaczenie, ale jeszcze długa droga do zakochania.
Penelope zamilkła na chwilę, grzejąc dłonie o ciepłą filiżankę.
- Niełatwo mówić o uczuciach ... Z mojej strony, to nie była miłość od pierwszego wejrzenia. Ale gdy poznałam go bliżej … Właściwie to przypadek, że się spotykaliśmy w ubiegłym roku. Jakieś krótkie rozmowy, zdawkowe uwagi, aż nagle uświadomiłam sobie, że jestem w nim zakochana.
- Matce miło słyszeć takie słowa o synu.
- Może trudno w to uwierzyć, ale zakochałam się w nim z powodu ... a w każdym razie tą iskrą było jego poczucie humoru - Penelope uśmiechnęła się.
- Ach, ja najbardziej lubię - wtrąciła pani Wilson z czułością - jak Peter mówi z kamienną twarzą coś śmiesznego, a ja o mało nie pęknę ze śmiechu. Jego ojciec też miał ten dar.
- Na początku nie znaliśmy się wcale - Penelope znowu mówiła powoli z namysłem. - Nawet nie wiedziałam, czy jest wolny i się nad tym nie zastanawiałam. Tacy fajni mężczyźni są żonaci, albo mają kogoś bliskiego. Dlatego byłam pewna, że to będzie tylko platoniczne uczucie. Zwłaszcza, że nie można zbudować swojego szczęścia na cudzym nieszczęściu. Bardzo w to wierzę. A zresztą nawet, gdybym wiedziała, że jest wolny, to i tak nie wyszłabym z inicjatywą. Po pierwsze jestem nieśmiała, a po drugie tradycyjnie mnie wychowano, to mężczyzna zdobywa kobietę, nie odwrotnie.
- Może zamykasz sobie przez to jakieś drzwi?
- Wolę myśleć, że nie. W każdym razie ważne jest dla mnie, żeby mieć pewność, że mężczyzna … Peter … jest mną zainteresowany. A jeśli nie, to … do miłości nie można nikogo zmusić … A potem … gdy kolejne spotkania były planowane … mogłam … zakochać się już tylko jeszcze bardziej … jest cudownym … czułym … doskonałym … 
- Domyślam się, o czym mówisz.
- Ja bardzo go kocham, ale nie wiem, czy on jest we mnie zakochany, albo chociaż mną zainteresowany. Może po prostu potrzebuje czasem się spotkać i to wszystko.
- Chciałabym, żebyście byli razem. Ale gdyby wam nie wyszło, to przecież znajdziesz sobie kogoś.
- Nie, nawet nie będę szukać. Taka miłość zdarza się raz w życiu.

Olga Walter

27. Lato w Lichtown

- Fajna – posterunkowy White gwałtownie potrząsnął kubkiem kawy w kierunku przechodzącej ulicą kobiety i natychmiast zaklął. – Cholera! Oblałem się.
Sierżant Black uniósł się na krześle i ledwie rzucił okiem przez okno.
- Wszystkie są fajne – powiedział bez emocji, wracając do lektury porannej gazety.
- Ale ta szczególnie – nie przestając przyglądać się kobiecie, posterunkowy White wycierał rękawem poplamioną na brzuchu koszulę.
- Potem się okazuje, że nie umie gotować! – krzyknął z łazienki hydraulik Henry Plumber.
- Ani sprzątać – dodał ze smutkiem posterunkowy White. – Idzie do nas.
- Co? – sierżant Black nie przestawał przeglądać nagłówki w Głosie Lichtown.
- Idzie do nas.
- Kto?
- Ona.

XXX

- To ja dzwoniłam. – powiedziała kobieta, wchodząc do dyżurki posterunku w Lichtown.
- Taaak …? – powiedział przeciągle White, chcąc zrobić na atrakcyjnej kobiecie jak najlepsze wrażenie.
- Marny trud. – sierżant Black skwitował pod nosem wysiłki White’a.
- W sprawie samochodu zaparkowanego przed moim domem. – wyjaśniła zniecierpliwiona kobieta.
White rzucił okiem do rejestru zgłoszeń.
- Wczoraj ktoś ... niejaka … Tess Daly …
- Wczoraj, przedwczoraj również. I w środę! I we wtorek! I w poniedziałek!
- Ooooo! Co tak nerwowo? – White rzucił Blackowi porozumiewawcze spojrzenie.
- Panie ... – kobieta przechyliła się w kierunku posterunkowego.
- ... posterunkowy White. – policjant wyprostował się, ale od razu skulił ramiona, jakby chciał ukryć poplamioną przed chwilą koszulę.
- Jest ktoś wyższy od pana … rangą? Jakiś kapitan albo porucznik?
Black wstał z krzesła.
- Sierżant Black. Słucham panią.
- Sierżant. – parsknęła kobieta. – Może ktoś się wreszcie zajmie tym samochodem. Szpeci mi widok z okna.
- Gdy rozmawialiśmy wczoraj – wtrącił się White – pani powiedziała, że stoi na parkingu ...
- Proszę nic nie mówić, nie z panem rozmawiam. – powiedziała nieomal niegrzecznie kobieta.
White usiadł zrezygnowany.
- Nie blokuje wyjazdu z bramy? – spytał Black.
- Nie, ale stoi tam już od kilku dni. Nie po to kupiliśmy dom z widokiem na morze, zresztą za ciężkie pieniądze, żeby teraz patrzeć na jakąś odrapaną furgonetkę. Oczekuję, że ktoś wreszcie coś z tym zrobi. Mąż zna waszego szefa, nadinspektora ... jak-mu-tam ...
- Wilsona. – podpowiedział White. 
- Właśnie. Zrobi z wami porządek. – kobieta wymówiła każde słowo oddzielnie, jak zniecierpliwiona nauczycielka pod koniec lekcji.
- To chyba jeszcze nie dzisiaj. Wyjechał do ... – zaczął mówić White, ale Black mu stanowczo przerwał.
- Zajmiemy się tym proszę pani. Zaraz tam pojadę. – sierżant Black wziął z biurka długopis i notatnik. – Proszę podać adres.
- New Road 15. Chyba się pan nie zgubi, sierżancie? – spytała złośliwie.
Nagle z łazienki wyszedł hydraulik Henry Plumber i wykrzyknął triumfalnie:
- Gotowe! A na drugi raz nie wrzucajcie do kibla papierowych ręczników, do jasnej chole … Dzień dobry, pani Daly. – powiedział z szerokim uśmiechem.
- To pana ta odrapana furgonetka przed moim domem! – krzyknęła oskarżycielskim tonem kobieta.
- Tylko nie odrapana – odpowiedział z godnością hydraulik, a uśmiech zniknął z jego twarzy.
- Owszem, odrapana, panie Plumber.
- Yyyy ... Sierżancie, można na słówko - hydraulik cofnął się do drzwi łazienki, a gdy Black do niego podszedł, zaczął mu szeptem wyjaśniać:
- Wie pan, sierżancie, kilka dni temu jedna furgonetka zniknęła mi z pola widzenia a jednocześnie jeden pracownik. Może razem się gdzieś wybrali, że tak powiem?
- Dlaczego pan nam tego nie zgłosił? Nie martwił się pan?
- Teraz już się martwię. Ale na początku myślałem, że po prostu znowu wziął furgonetkę bez pytania. 
- Znowu?
- Już się kiedyś urwał moim wozem z ładną dziewczyną na jakiś festiwal muzyczny, ale wrócił po paru dniach. To z czym do was iść, jak to nie kradzież? A poza tym to dobry pracownik. Raz na jakiś czas mogę mu wybaczyć. Mniej roboty akurat mamy. A zgłosiłbym do was, założylibyście mu kartotekę. Po co chłopaka zmarnować?
- Jak się nazywa?
- Jim Owen.

XXX

- W środku trup. Śmierdzi. – sierżant Black wyjrzał zza drzwi furgonetki, gdy usłyszał nadchodzącego patologa.
- Jak cholera. – posterunkowy White zatkał nos palcami. – To pewnie ten młody hydraulik, co to niby pogo gdzieś tańczy.
- Z tym pogo, to nie byłbym taki pewny. Ma na sobie kraciastą koszulę i kowbojskie buty. – zauważył Black.
- To chyba raczej country, co? Iiiiiihaaaaaa! – posterunkowy udanie zarżał.
Patolog spojrzał na niego z politowaniem.
- Trochę szacunku dla zmarłego, White.
- Oj, przepraszam. A może to samobójstwo, doktorze? – kontynuował szeptem White. – Spalinami się zabił z jakiejś rozpaczy?
- Jasne, zabił się, a potem wysiadł z samochodu i zamknął drzwi na klucz od zewnątrz. – skomentował kpiącym tonem Black. – A potem jeszcze wrócił do środka i ułożył się w tej dramatycznej pozie. 
Patolog rozpoczął oględziny:
- Ma kilka krwiaków na twarzy i jakąś krwawą plamę na potylicy, muszę to obejrzeć u siebie na stole … a tu wyraźny odcisk podeszwy. – patolog wskazał brzuch ofiary pod rozchełstaną koszulą. – Sam się tak nie kopnął. Kiedy wraca nadinspektor Wilson?
- Jutro rano – odpowiedzieli równocześnie Black i White.
Patolog spojrzał na zegarek. 
- Zadzwonię do niego pod wieczór ze wstępnymi ustaleniami.
- Się pan nie martwi, doktorze – White poklepał doktora poufale po ramieniu. – My mu jutro wszystko opowiemy.
- Tym bardziej zadzwonię.

XXX

- Sir, no i się okazało, że w środku jest trup – posterunkowy White przekazywał informacje nadinspektorowi Wilsonowi. – A że upały, to już porządnie śmierdział.
- To może trzeba było wcześniej się zainteresować, co, White? – nie patrząc w stronę posterunkowego, nadinspektor wyjął kubek z szafki i rozglądał się za czystą łyżeczką.
- Ale to był tylko prawidłowo zaparkowany samochód. Skąd było wiedzieć, że …
- O waszym stosunku do obowiązków służbowych pogadamy potem. Wiemy, kto to?
- Kto? Ofiara? Jim Owen. Pracował u Henry’ego Plumbera.
- Naszego hydraulika? Nie może być. – nadinspektor uniósł brwi.
- Dziś znowu jest na posterunku.
- Hydraulik?! Raptem tydzień mnie nie było. Został nagle policjantem?
- A dziś robi rewizję – powiedział poważnym tonem White.
- Gdzie? – prawie krzyknął zdumiony nadinspektor.
- Tu na posterunku. Te metalowe drzwiczki w łazience. Nad kibelkiem. Urwały się.
- Aaa, drzwiczki – nadinspektor westchnął i spytał podejrzliwie. – Same się urwały?
Posterunkowy i sierżant równocześnie wzruszyli ramionami.
- Oczywiście. Coś jeszcze na temat ofiary?
- Miał w kieszeni portfel z paroma funtami i kartę do siłowni na swoje nazwisko.
- Gdzie ta siłownia?
- U nas, w Lichtown.
- Sierżancie, przejdźcie się tam. Może siniaki i siłownia jakoś się łączą.

XXX

Siłownia mieściła się w pofabrycznym budynku. Sierżant Black z niejakim trudem otworzył ciężkie drzwi.
- Dzień dobry. Sierżant Black, chciałbym porozmawiać z właścicielem.
Od kontuaru przy wejściu odwrócił się około trzydziestoletni mężczyzna i z uśmiechem przywitał policjanta.
- No co ty, stary? To ja, Bill Cooper. Co tak oficjalnie? 
- Jestem tu służbowo. W sprawie śmierci waszego klienta.
- No, ale … nikt mi nic nie mówił o jakimś trupie u nas. – powiedział niepewnie właściciel.
- Nie u was, ale klient wasz.
- O kogo chodzi?
- Gdzie możemy porozmawiać?
- Zapraszam do biura.
W niewielkim pomieszczeniu panował bałagan, a na regale i podłodze stało kilkadziesiąt różnokolorowych puszek. Sierżant przyjrzał się im badawczo.
- Spokojnie, niczego nielegalnego tu nie trzymam. To tylko odżywki białkowe. – właściciel siłowni napiął z dumą bicepsy. – Mów, o kogo chodzi.
- Nie żyje Jim Owen. Miał karnet do twojej siłowni.
- Znałem go. Niech sprawdzę … – Bill Cooper wpisał nazwisko na klawiaturze komputera. – Ostatnio był w ubiegły poniedziałek. A wcześniej … Eee, to się jednak nie przykładał. Powinien był częściej wpadać.
- Już mu to na nic. Prawdopodobnie zginął około środy. Co o nim wiesz?
- W porządku. Żadnych awantur …
- A inni się awanturują?
- Ależ, co pan, panie władzo. – na twarzy mężczyzny pojawił się krzywy uśmiech. – U nas nigdy nic.
- Mhm – sierżant Black nie drążył tematu.
- Przyszedł, popakował. Poszedł. Ale, spytaj Johna. Czasem biegali po plaży. 
- Johna …?
- Johna Wrighta. Jest u mnie trenerem od dawna. Jeszcze nie zwiał z tej mieściny.

XXX

Bill Cooper zaprowadził sierżanta Blacka na salę treningową i skinął głową w kierunku postawnego mężczyzny.
- To sierżant Black – przedstawił gościa.
- John Wright. Miło poznać – trener wyszedł na spotkanie z wyciągniętą ręką.
- Black ... Sierżant Black – uścisk dłoni trenera był bardzo silny.
- Pogadajcie sami. Sierżant miałby kilka pytań – powiedział Bill Cooper i odszedł pospiesznie.
Trener otaksował krytycznie sylwetkę policjanta. 

- Nie przebrał się pan. Trzeba będzie zacząć od czegoś niezbyt forsownego. 

- Ale …

- O co chce pan spytać? Dieta? Ćwiczenia?

- Ja … 

- Tylko proszę niczego nie zażywać bez porozumienia ze mną.
- Ja w innej sprawie – sierżant wyprostował się i wciągnął brzuch. – Chciałbym spytać o Jima Owena. 
- Tak, słyszałem, że nie żyje – powiedział ze smutkiem John Wright.
- Przyjaźnili się panowie?
- Za dużo powiedziane. Biegaliśmy razem. Trochę się przy okazji pogadało.
- Mówił ostatnio coś ciekawego? – sierżant Black znowu się przygarbił.
- Czy ja wiem, … o pracy, a może raczej o szefie, …
- Jakieś konkrety?
- Rozliczenia im się nie zgadzały, to sobie po męsku nawrzucali.

XXX

- Niech to szlag. Moja największa furgonetka na złom. – Henry Plumber siedział naprzeciwko nadinspektora Wilsona w jego gabinecie.
- Jeszcze zanim, to się nią trochę ekipa pobawi. Sprawdzą to i owo. Kogoś pan podejrzewa o zabicie Jima Owena?
- Sam nie wiem ... Ale może ten Słowak?
- Jaki Słowak? – zainteresował się nadinspektor.
- Pracuje u mnie.  … Tak jakby.
- Nie ma pan dla niego papierów?
- Tak jakby nie. – Henry Plumber podrapał się nerwowo po głowie.
- Nie jestem z imigracyjnego. Nie obchodzi mnie to.
- No dobra. Jeszcze nie zdążyłem wszystkiego załatwić. – mężczyzna wziął głęboki oddech. – Ze dwa miesiące temu, roboty było co niemiara. A ten Słowak sam się do mnie zgłosił, mówił, że jest hydraulikiem. Od razu kazałem mu wsiadać do wozu i pojechaliśmy na pilną robotę. Faktycznie szpeniu. Przyjąłem go.
- Jak się nazywa?
- Yyy ....
- Nie wie pan? – zdziwił się nadinspektor.
- No po prostu nie do wymówienia. Jak to Słowak. Mam tu gdzieś ksero jego paszportu. – Henry Plumber sięgnął do wypchanej dokumentami tekturowej teczki. – O, jest … proszę.
Nadinspektor przyjrzał się uważnie.
- Przecież to polski paszport.
- No to przecież mówię cały czas, że Słowak.
- Chyba raczej Słowianin. 
- A to nie to samo?
Nadispektor Wilson przewrócił oczami i spytał.
- Dlaczego, pana zdaniem, to on miałby zabić Jima Owena?
- Obcy, to wiadomo, że z takimi nigdy nie wiadomo.

XXX

- Sir, Thomas Wood chciałby z panem porozmawiać. To pracownik Henry’ego Plumbera.
- Niech wejdzie. – nadinspektor zgarnął z biurka dokumenty i odłożył je na szafkę pod oknem. 
Thomas Wood wszedł niepewnie do gabinetu nadinspektora i przysiadł na krześle naprzeciwko biurka.
- Dzień dobry. Znałem Jima Owena, ale go nie zabiłem.
- Co pana powstrzymało? – nadinspektor dłużej zatrzymał wzrok na twarzy mężczyzny.
Pytanie nadispektora wyraźnie go zaskoczyło.
- Nie rozumiem?
- Po co pan do nas przyszedł. Nie wzywaliśmy pana.
- Ale w końcu byście wezwali. Czekam i czekam. To sobie myślę: sam przyjdę.
- A zatem słucham.
- Nie kumplowaliśmy się jakoś specjalnie z Jimem, ale był w porządku. Jak to zawsze mówią w filmach: nie miałem motywu, żeby go zabić. – Thomas Wood był wyraźnie zadowolony z przejawu swojej elokwencji.
- A co pan sądzi o tym Polaku, który z wami pracuje u Plumbera?
- Czy ja wiem? Wszędzie tatuaże i wielki jak szafa … mało kiedy drabina mu potrzebna, zwłaszcza jak robimy w tych starych domkach rybaków. Wygląda, że takich cherlaków jak Jim, to na śniadanie zjada … he, he – mężczyzna zaśmiał się ze swojego żartu i zamilkł na chwilę, jakby się zastanawiał.
- Ale … – ponaglił go nadinspektor.
- Faktycznie chłop na schwał, ale on, widzi pan, nadinspektorze … jakoś nie wydaje mi się, żeby to on zabił … niezręcznie tak o innym facecie … ale on jak baba. No bo któregoś dnia kotka ze studzienki wyratował i wziął go do siebie, a on z innymi Polakami mieszka. Tamci chyba nie mieli wiele do gadania.
- Coś oprócz kotków?
- Przy szefie bym tego nie powiedział, ale robotny jest i wszystko umie. Mówił też, że całą forsę żonie i dzieciom wysyła do Polski.
- Szef dobrze wam płaci?
- Zależy. Ma swoje humory.
- Zdarzały się awantury?
- Raz czy dwa pokłócił się z Jimem o forsę za jakąś ekstra robotę.
- A pan?
- Mnie szef nigdy z niczym nie zalegał, ale zna się z moim ojcem jeszcze ze szkoły, to może dlatego zawsze jest wobec mnie w porządku.
- A Polak?
- Jego każda kwota zachwyca.

XXX

- Te tatuaże to maoryskie? - spytał z przekąsem nadinspektor Peter Wilson, przyglądając się badawczo Polakowi.
- Nie wiem, kazałem sobie zrobić, bo mi się podobały. – odpowiedział mężczyzna prostym, ale zrozumiałym angielskim.
- Co to za akcent? Skąd jesteś?
- Przecież ma pan mój paszport.
- Odpowiedz.
- Z Polski. Ze Szszsz … z takiego małego miasta.
- Po co tu przyjechałeś?
- Do pracy.
- Z czego żyłeś w Polsce?
- Z pracy.
- Jakiej?
- Normalnej. Z ojcem pracowałem. Wszystkiego mnie nauczył. Nie takie rzeczy się robiło. Hydraulika, stolarka, tynkowanie, wszystko. Cały dom postawię "jak ta lala".
- Że co? Co to znaczy „lalalala”? – spytał zaskoczony nadinspektor.
- Chyba, że dobrze, Sir. – wtrącił się sierżant Black.
- A pan myśli, panie policjancie, że ja wszystko rozumiem, co wy gadacie? – poskarżył się Polak. – Ale uczciwie pracuję. Czasem tylko ręcznie z szefem gadamy.
- Bijesz go?! – nadinspektor podniósł głos.
- Dlaczego mam go bić? – Polak był zdziwiony pytaniem.
- A bijesz?
- Nie.
Zrezygnowany nadinspektor kiwnął głową w kierunku Blacka.
- Sierżancie, kontynuujcie.
- Tak jest – włączył się sierżant i głośno i wyraźnie spytał Polaka. – Czyli nie bijecie się z szefem, tylko szef po prostu pokazuje ci, co i gdzie masz zrobić?
- No, tak. Jak inaczej? Nie wszystkie słowa jeszcze znam.
- Wiesz, dlaczego cię wezwaliśmy?
- Jeden chłopak z firmy nie żyje. Wiedziałem, że będę miał kłopoty.
- Zabiłeś go?
- Bo jestem Polakiem, to myślicie, że to ja – mężczyzna był oburzony.
- Nie. Pytamy cię tak samo, jak wszystkich innych.
- Jasne – odpowiedział Polak nieprzekonany.
- Nie mędrkuj, tylko odpowiedz – wtrącił się poirytowany nadinspektor.
- Nie mędr… nie co? – dopytał Polak.
- Odpowiedz na pytanie, czy zabiłeś Jima Owena – powiedział sierżant Black.
- Oczywiście, że nie.
- Sierżancie, dajcie mu zeznanie do podpisania.
Ostatnie słowa zagłuszył dźwięk metalowego narzędzia upadającego na podłogę.
- Co to? – spytał nadinspektor.
- Henry Plumber – odpowiedział Black.
- Co on tu znowu robi?
- Z kranu cieknie.
- Rano nie ciekło – stanowczo stwierdził nadinspektor.
- Ciekło, Sir.
Nadinspektor wstał gwałtownie z krzesła.
- Muszę zapalić.

XXX

- Panowie, jak myślicie, kto tak brutalnie zabił chłopaka? – spytał nadinspektor Wilson.
- Sir, to mogło być pobicie ze skutkiem śmiertelnym – sierżant Black właśnie wszedł do gabinetu przełożonego, wymachując papierem wydartym chwilę wcześniej z faksu. – W każdym razie patolog tego nie wyklucza.
- Ok, skoncentrujmy się na tym, kogo mógł tak bardzo wkurzyć nasz Jim Owen.
- He, he – zarechotał White. – Ta piękność, co zgłosiła parkowanie przed jej domem wyglądała na wkurzoną, co nie?
- Na pewno ją wykluczymy w badaniach DNA – zauważył przytomnie sierżant Black. – Zostaw ją w spokoju, to chuchro. A my mamy kopniak w brzuch i rozmiar buta 44.
- Pożartować nie można? – obruszył się White.
- To może trener, co? Wiadomo czyje byłoby na wierzchu. Widzieliście łapsko trenera. – Black zaczął sobie masować prawą dłoń.
- Black, no faktycznie można by go jeszcze przycisnąć – przytaknął nadinspektor.
- Ale z drugiej strony jaki miałby powód? – zreflektował się Black. – To, że ma silny uścisk jeszcze nie znaczy, że morduje.
- Głowy nie dam, ale to chyba porządny facet – wtrącił się posterunkowy. – Jego dzieci mieszkają w Lichtown z byłą żoną i on strasznie za tymi dziećmi jest.
- A ty White, skąd wiesz?
- Od żonki oczywiście.
- Dobra, zostawmy go, przynajmniej na razie. A Polak? – nadinspektor rzucił okiem do zeznań mężczyzny.
- Popytałem – odpowiedział Black. – Ma alibi, cały ten dzień do późnego wieczora spędził w domu Robertsonów. Kończył u nich remont.
- Potwierdzam – donośny głos Henry’ego Plumbera rozległ się nagle w korytarzu. – Sam go wysłałem na ten remont.
- Co ty tu znowu robisz, człowieku? – nadinspektor Wilson zerwał się z krzesła i krzyknął. – W całym Lichtown nie ma innej łazienki?! Tylko nasza?!
- Przyszedłem sprawdzić, czy jeszcze czegoś nie trzeba naprawić – powiedział usłużnie hydraulik.
- Ale jak już wpadłeś, to zostań – nadinspektor Wilson skorzystał z okazji do przesłuchania mężczyzny i niemal siłą wepchnął go do gabinetu. – Porozmawiamy sobie. Usiądź. Tutaj, tutaj na miejscu White’a, a wy White, idźcie do dyżurki. Papierosa?
- Nie, dziękuję – niepewnie odpowiedział Henry Plumber, siadając na wskazanym krześle.
- A ja bardzo chętnie zapalę – nadinspektor nerwowo przetrząsnął kieszenie w poszukiwaniu papierosów.
Sierżant Black bez słowa wskazał szafkę na dokumenty. Nadinspektor wyjął z górnej szuflady napoczętą paczkę i zapalniczkę.
- Taaak – zaciągnął się głęboko. – Proszę o odpowiedź na pytanie, co Pana tak często do nas sprowadza. Owszem, mam jeden, czy dwa pomysły, ale chętnie posłucham pańskiej wersji.
- Nie ma wiele do opowiadania. – Henry Plumber uśmiechnął się słabo. – Jak się coś popsuje, to ludzie dzwonią do mnie, przychodzę i naprawiam.
- Dlaczego tak często do nas?
- Przypadek? – odpowiedział pytaniem hydraulik.
- Nie wierzę w przypadki.
Mężczyzna zaczął się wiercić na krześle, jak pięciolatek, który coś przeskrobał.
- Więc … prowadzicie sprawę … w sprawie … znaczy … śmierci … – dukał. - … mojego pracownika i … chciałem być na bieżąco.
- Dlaczego?
- Bo to mój pracownik – Henry Plumber odzyskiwał pewność siebie.
- Kiedy ostatnio z nim rozmawiałeś?
- W ubiegły wtorek.
- Osobiście?
- Nie, nie – gwałtownie zaprzeczył hydraulik. – Telefonicznie. Wyłącznie telefonicznie.
- O czym rozmawialiście?
- Zameldował, że skończył robotę u panny Spinster i wraca do domu.
- A w środę? – nadinspektor nie spuszczał wzroku z hydraulika.
- To w środę zginął?
Nadinspektor nie odpowiedział.
- W środę nie. W ogóle już potem nie rozmawiałem z Jimem.
- Sir – do gabinetu zajrzał posterunkowy White. – Możemy porozmawiać?
- Co jest? – burknął nadinspektor, gdy tylko zamknął za sobą drzwi.
- Przeglądam z nudów … znaczy … monitoring miejski. Pan wiedział, że mają nowe kamery na tym parkingu, na którym furgonetka stała?

- No i … - ponaglił White'a nadinspektor.

- Niech pan rzuci okiem na jeden fragment. Myślę, że warto.
Nadinspektor oparł się o parapet i uważnie obserwował ekran komputera.
- Dobra robota, White - nadinspektor poklepał posterunkowego po ramieniu z uznaniem. - Dobra robota.

XXX

Godzinę później nadinspektor Wilson wrócił do gabinetu i z triumfalnym uśmiechem zwrócił się do Henry’ego Plumbera.
- Na nagraniu z monitoringu miejskiego widać jak firmowa furgonetka wjeżdża na wiadomy parking, potem ty wysiadasz i odchodzisz, oglądając się co chwilę za siebie.
-  Co z tego? – spytał niepewnie hydraulik.
- To z tego, że przejrzeliśmy wszystkie nagrania z ostatnich dni i wiemy, że nikt potem już do furgonetki nie zaglądał. Byłeś ostatni. Opowiadaj.
Zapadła cisza.
- Czekamy – nadinspektor zapalił następnego papierosa.
- Pokłóciliśmy się.
- O co?
- O forsę.
- Dużo?
- Niby nie.
- To niby ile?
- Jim zrobił trochę nadgodzin i chciał, żebym mu za to zapłacił.
- A ty nie chciałeś?
- Pan wie, jacy są pracownicy, nadinspektorze? – spytał retorycznie Henry Plumber. – Obijają się cały dzień, nie wiadomo, co robią, a potem siedzą po godzinach i żądają za to forsy.
- Posprzeczaliście się?
- On zaczął! Przysięgnę, na co pan chce, ale to on zaczął.
- I …
- Popchnął mnie, a ja jego. Uderzył łbem … to znaczy głową w krawężnik u mnie przed zakładem. Zmyłem całe podwórko szlauchem.
- Black zadzwońcie po ekipę, niech sprawdzą teren. Załatwcie najpierw nakaz.
- Tak jest. A ten kopniak? – dodał szeptem Black. – Pan go spyta, Sir.
- A ten kopniak? – nadinspektor ponownie zwrócił się do Henry’ego Plumbera.
- Wkurzony byłem. Poprawiłem mu.
- Patolog mówi, że to od tego kopniaka umarł. Jeszcze jedno, dlaczego zostawiłeś furgonetkę na tym parkingu?
- Daleko od firmy i na nim zawsze jest pusto. Nie wiedziałem tylko o tych nowych kamerach. Szlag!

Olga Walter

26. Studium w fiolecie*

- Takie nieszczęście, trup na weselu – posterunkowy White ostrożnie stąpał po podłodze oranżerii, rozglądając się w poszukiwaniu śladów. – Ale, kto to widział ślub w maju brać. Przecież wiadomo, że to pech, no i proszę, długo nie czekali. My się z żonką w kwietniu pobraliśmy, normalnie jak należy. A co to?

- Co? – nadinspektor Peter Wilson podszedł do drewnianego słupa.

- To fioletowe na gwoździu. Całkiem spory kawałek. – White wskazał zwiewny materiał.

- Niech technicy zabezpieczą. Ciemno tu, cholera. Poświećcie, White … bliżej z tą latarką … – nadinspektor przechylił głowę, żeby się przyjrzeć. – Hm, wygląda jak z różowej sukienki.

- Fioletowej, Sir.

XXX

- Ale się szczerzy na każdym ... Sir, oglądam zdjęcia z tego ślubu, na którym był denat … znaczy jak był żywy. – posterunkowy White położył plik zdjęć na biurku nadinspektora Wilsona.

- I ... ? – nadinspektor przyjrzał się zdjęciu na wierzchu.

- Po śmierci też był taki wyszczerzony. Może mu tam dobrze? Ciekawe, jak tam jest? Tam … no wie pan …

- White, idźcie do pastora w niedzielę i spytajcie. Do rzeczy.

- No więc kilka dziewczyn jest w takich samych fioletowych sukienkach …

- Co wy znowu z tym fioletem? Przecież to jest różowy. Już to ustaliliśmy.

- Ja z panem niczego nie ustalałem, Sir. A to jest fioletowy.

- White! Mamy morderstwo … – nadinspektor z trudem powstrzymał się od użycia mocnych słów – … i musimy być dokładni.

- Oczywiście, że musimy być dokładni, i właśnie dlatego to jest fioletowy.

- Black! – nadinspektor zawołał sierżanta.

- Jestem. O co cho……?

- Jaki kolor mają te sukienki? – spytał nadinspektor, stukając palcem w zdjęcia na biurku.

Sierżant Black przyglądał się przez chwilę i pewnie odpowiedział:

- Fioletowy, a co?

- I co ja mówię od początku, Sir? – powiedział posterunkowy White z wyższością.

Nadinspektor zacisnął zęby:

- Black do siebie! White zostaje! I co z tymi dziewczynami?

- Druhnami. – powiedział posterunkowy pouczającym tonem. – Trzeba by może się ich wszystkich spytać, co robiły w chwili śmierci Johna Hurleya.

- To spytajcie.

- Sam?! Ich tu z osiem jest ... – stwierdził zniechęcony White.

- To ja, na waszym miejscu, White, już bym zaczynał.

XXX

Posterunkowy White wszedł do gabinetu nadinspektora Wilsona i ciężko opadł na krzesło:

- Ale mnie pan na taką ciężką robotę wysłał, Sir. – powiedział z wyrzutem w głosie.

- Rozmowy z druhnami was zmęczyły? White, was mówienie nigdy nie męczy. – zauważył z przekąsem nadinspektor.

- I sam pan przyzna, że z każdym umiem porozmawiać. Co racja, to racja. – odpowiedział dumnie posterunkowy, nie zauważając ironii nadinspektora. – Tylko, że ich aż osiem dziewuch i jakby nie mogły obok siebie mieszkać. Całe Lichtown musiałem przez to zjeździć. Zresztą mnie się bardziej o to rozchodzi, Sir, że dzisiaj upał, a klima w samochodzie nawaliła.

- Zajmiecie się klimatyzacją po południu.

- Tak jest. – posterunkowy wstał z krzesła i nalał sobie wodę z dystrybutora. – Nalać panu też?

- Nie, dziękuję.

- Siedem z nich mi w rękaw płakało. – posterunkowy wypił duszkiem wodę z plastikowego kubka. – A jedna w ogóle się nie odzywała. I nie płakała.

- I co w związku z tym?

Posterunkowy White usiadł na krześle i otarł pot z czoła.

- To ona zabiła. To oczywiste.

- Nie tak prędko, White. – nadinspektor przewrócił oczami. – A która ma podartą sukienkę?

- Jennifer Clancy, ale ona najbardziej płakała. To musiał być dla niej duży szok.

- Jak się tłumaczyła, skąd ta dziura?

- Przewróciła się w ogrodzie o gałąź.

- Teraz ja z nią porozmawiam.

XXX

Jennifer Clancy uchyliła drzwi wejściowe.

- Nadinspektor Peter Wilson. Muszę z panią porozmawiać. – nadinspektor lekko popchnął drzwi i poszedł za kobietą do salonu.

Podłoga była usłana papierowymi chusteczkami.

- Panno Clancy, został zamordowany człowiek. – nadinspektor Wilson nigdy nie wiedział, jak się zachować w obecności płaczącej kobiety i chciał jak najszybciej zakończyć rozmowę. – Czy to pani go zabiła?

- Nieeeee! – zaszlochała.

- W takim razie, po co poszła pani do oranżerii?

- Nie byłam w żadnej oranżerii! – krzyknęła.

- Ale to właśnie tam znaleźliśmy kawałek pani sukienki. Zostanie pani ukarana za składanie fałszywych zeznań, więc … – nadinspektor zawiesił głos.

- Booo ... umówiłam się tam ... z ... – dukała kobieta przez łzy.

- Z denatem?

- Taaak! – Jennifer Clancy wzięła kolejną chusteczkę.

- Czy jego żona też była na przyjęciu?

- Taaak! Ale to mnie kochał! – wykrzyczała.

- Niech pani opowie, jak było.

- Weszłam i ... zaczęłam go wołać ... tak cicho ... nie odpowiadał. Bałam się, bo tam było dość ciemno ... aż się ... aż się ... o niego potknęłam. – kobieta znów zapłakała. – Nic nie odpowiadał … nie ruszał się …

- Dlaczego pani nikogo nie zawiadomiła?

- Nie wiem ... wystraszyłam się i uciekłam .... biegłam do samego domu.

- Rozumiem, że wersja o sukience podartej o gałąź jest już nieaktualna.

Kobieta zastanawiała się przez chwilę nad odpowiedzią.

- Zahaczyłam o coś w oranżerii.

XXX

Nadinspektor Wilson wyszedł z gabinetu i krzyknął w kierunku dyżurki:

- Black sprawdźcie mejle! Jest już raport od patologa?!

Sierżant wyjrzał na korytarz.

- Tak. Już niosę wydruk. Żadnych odcisków palców. Facet oberwał po łbie metalowym narzędziem. Ten zakrwawiony młotek tapicerski, który znaleźliśmy w oranżerii idealnie pasuje.

- Mężczyzna mu przyłożył? - właściwie stwierdził nadinspektor.

- Niekoniecznie. Z tego, co napisał patolog wynika, że kobieta też dałaby radę.

- A swoją drogą ciekawe, skąd taki młotek w oranżerii.

XXX

Posterunkowy White zbliżył jakieś zdjęcie do twarzy nadinspektora Wilsona.

- Co znowu? – spytał zniecierpliwiony nadinspektor, przenosząc wzrok z ekranu komputera na fotografię.

- Ta bogini obok denata, to wdowa. Może ją przesłucham, Sir? – zaoferował ochoczo posterunkowy.

- Ostatnio rozmowy z kobietami was męczą, White. Nie chciałbym, żebyście się przemęczali.

- Poświęcę się, Sir.

- Nie trzeba. Sam się tym dzisiaj zajmę. I tak jadę do stolarza w sprawie młotka tapicerskiego, a to po drodze.

XXX

- Dzień dobry, nadinspektorze. Proszę, niech pan wejdzie. Tu w hali chłodniej niż na dworze. Słyszałem, że kupił pan dom, to pewnie jakieś mebelki na wymiar? – stolarz James Murray zamknął za sobą drzwi.

- Nie, dziękuję. – nadinspektor Peter Wilson rozejrzał się po ogromnym pomieszczeniu.

- Jak pan potrzebuje na już, to mam coś gotowego. Niech pan tylko rzuci okiem. O, na przykład te …

- Ja służbowo. Znał pan Johna Hurleya, tego mężczyznę zamordowanego w czasie wesela u …?

- … cholernego mecenasa Matthew Lewisa. Niech go jasny szlag. Nie, nie znałem.

- Był pan na weselu?

- Tylko w kościele. Żona mi kazała iść. Musiałem się wbić w garnitur i za ciasne buty. A na wesele nie miałem zaproszenia. Za wysokie progi.

- Morderca użył młotka tapicerskiego. – nadinspektor obserwował reakcję mężczyzny.

James Murray nie robił wrażenia zbitego z tropu.

- Czy ja się domyślam do czego pan zmierza? Faktycznie, mam w firmie takie młotki, ale do robienia mebli, a nie żeby ludzi mordować? Nadinspektorze, co pan?

- Zginęły panu jakieś narzędzia?

- Tyle tu tego, że bez sprawdzenia trudno tak od razu powiedzieć.

XXX

- Jeszcze herbaty? – spytała atrakcyjna brunetka.

- Nie, dziękuję, pani Hurley. – nadinspektor Peter Wilson odstawił filiżankę na stolik.

Margaret Hurley, ruchem głowy, odprawiła pokojówkę.

- Kto mógłby chcieć śmierci pani męża? – spytał nadinspektor, gdy drzwi się zamknęły.

- Kilka osób by się znalazło.

Nadinspektor spojrzał pytająco na kobietę.

- Mąż był ksenofobem, mizoginem, rasistą, seksistą, zarozumiałym bubkiem i kobieciarzem. - kobieta się uśmiechnęła. - Coś z tej listy musiało go w końcu zabić.

- A co pani w nim przeszkadzało? - spytał poważnie nadinspektor. Tym razem Margaret Hurley głośno się zaśmiała.

- Nic. Był bajecznie bogaty.

XXX

- Spóźnił się pan! Jako prawnik, powiadam panu, że nie zapłacę!

- A ja, jako stolarz, tłumaczę panu jak człowiekowi, że drewno na meble dopiero jedzie. Uprzedzałem, że się nie uda. Równie dobrze mógł pan zamówić te meble dzień przed ślubem syna.

- Panowie. – przywitał się nadinspektor Peter Wilson, wchodząc przez uchylone drzwi do gabinetu mecenasa Matthew Lewisa.

- Witam, nadinspektorze. Pan Murray już wychodzi.

- To chce pan te meble, czy nie? – spytał James Murray. – Bo ja mam kolejkę chętnych. Bez problemu sprzedam.

- A czy ja powiedziałem, że nie chcę? – wycedził przez zęby prawnik.

- Pan nadinspektor świadkiem. Do widzenia. – stolarz włożył czapkę i wyszedł z gabinetu.

- Nadinspektorze, proszę usiąść. Papierosa?

- Rzucam.

Matthew Lewis usiadł w fotelu naprzeciwko i wyjął z kieszeni papierośnicę, po czym włożył ją z powrotem.

- Właściwie ja też rzucam. Serce mi ostatnio nawala. Za dużo wydatków. I jeszcze ten trup. Nawet go nie znałem, to gość ze strony panny młodej.

- Ale oranżeria pańska. – zauważył nadinspektor.

- Niestety. Mnie też pan oczywiście podejrzewa?

- Na tym etapie śledztwa podejrzewam wszystkich. Miałby pan motyw?

- Jak powiedziałem, w ogóle nie znałem denata.

- A może to przypadkowa śmierć? – zasugerował nadinspektor.

- Co pan ma na myśli? – spytał podejrzliwie prawnik.

- Czekał na kochankę w pańskiej oranżerii, pan też tam po coś poszedł, było ciemno, zaatakował pan intruza. Stało się.

- Lubię pańskie poczucie humoru. Musimy się kiedyś spotkać w większym gronie. Może burmistrz też wpadnie.

- Mecenasie, skąd młotek tapicerski w pana oranżerii?

- A mnie skąd to wiedzieć? – parsknął prawnik. – … Chociaż, wie pan co? – mecenas Lewis pogładził się po brodzie. – Jak zamawiałem meble do oranżerii u tego partacza Murraya, to on przyszedł z jakimiś narzędziami. Nie zwróciłem uwagi, ale może tego młotka zapomniał.

XXX

- Mamy impas. – nadinspektor Wilson nerwowo uderzał ołówkiem w blat biurka.

- Sir, nie wiem, co to impas, ale zauważył pan, że druhny w rękawiczkach były? – sierżant Black przyglądał się przez chwilę nadinspektorowi i spytał. – Długo pan już nie pali?

- Drugi tydzień.

Black pokiwał głową ze zrozumieniem.

- Przeszkadza wam to? – nadinspektor odłożył ołówek.

- Jeśli panu pomaga.

- W jakich rękawiczkach? – ocknął się nadinspektor.

- Takich za łokcie, jak w starych filmach …

Nadinspektor zerwał się z krzesła.

- Jedziemy, Black. Ta druhna, co tak płakała, ta … – zastanawiając się, nadinspektor pstrykał palcami. – … ta Jennifer Clancy, … może się ich jeszcze nie pozbyła.

XXX

- Już jestem, Sir! – krzyknął sierżant Black jeszcze z korytarza, a wchodząc do gabinetu nadinspektora Wilsona już ciszej powiedział. – Straszne korki na drodze. Wszyscy nad morze walą. W laboratorium w Pleading obiecali, że zajmą się tymi zakrwawionymi rękawiczkami w pierwszej kolejności. – sierżant Black zdjął czapkę i rozpiął mundur. – Jakby była zima, to pewnie by je w kominku spaliła. Ale w upały ... żal mi jej.

- Ale głupie te dziewuchy. – skwitował posterunkowy White oparty o dystrybutor z wodą.

- To przecież on ją zwodził. – obruszył się sierżant Black. – Jak u niej byliśmy z nadinspektorem, to w końcu powiedziała, że denat kazał jej przyjść do oranżerii i ona myślała, że się jej oświadczy. A jak się okazało, że z nią zrywa, no to go walnęła tym młotkiem.

- Może by żył, gdyby jej to oznajmił w eleganckiej restauracji przy świadkach? – rzucił nadinspektor, zbierając się do wyjścia.

- Ciekawe, czy tylko na jego forsę leciała? Bo ja to swoją żonkę na poczucie humoru poderwałem. Wprost za mną szalała. – posterunkowy White wyprostował się. – No i w ogóle, że przystojny jestem.

Olga Walter

* Wielbicieli Sherlocka Holmesa z całego serca przepraszam za tytuł tego opowiadania.